Misschien is er een stilte die fluistert aan de rand van het geluid, een stil verlangen, zacht en tastbaar als een restje mist in de ochtend. Je kunt bijna horen wat niet wordt gezegd, een taal zonder woorden, zwevend tussen het gesproken en het verbeelde. Die blik op een verlaten stoel; dat gebaar, half gemaakt en weer teruggetrokken. Misschien de echo van een gedachte die nergens heen kon, behalve daar, in die ruimte die geen ruimte wil zijn. De lucht is vol van wat niet uitgesproken wil worden. Iets dat zichzelf beschermt door niet te verschijnen, dat kiest voor het duistere comfort van ongezegd blijven. Een hand die bijna de jouwe raakt, maar zich dan terugtrekt; een ademhaling die sneller gaat, zonder dat er een reden voor lijkt te zijn.

De handen omklemmen het houten handvat, stevig maar met een precisie die zacht en bedachtzaam aanvoelt. Voorzichtig tillen ze de haren op, die wild uitwaaieren als de bladeren van een oud, wijs bos. In de stilte klinkt slechts het zachte ritme van de ademhaling, bijna in samenspraak met het zachte "snip-snip" van de schaar, die met tedere nauwkeurigheid door de zachte uiteinden beweegt. De zilveren bladen vangen het licht en reflecteren het in kleine vonkjes, alsof elk haar de vonk van een verhaal bevat, een verhaal dat nu wordt afgeknipt en teruggegeven aan de lucht. De lucht vult zich met de geur van vers afgesneden vezels, een aards aroma dat zich mengt met de oude geuren van hout en dagenlang gebruik. Geduldig, als een schilder met zijn penseel, buigen de vingers elk haartje, laten ze op het juiste moment los en geven ze vorm, tot de puntjes zachtjes een gladde, harmonieuze lijn volgen, de belofte van hernieuwde streken en subtiele aanrakingen. Er is een bijna meditatieve kracht in dit moment, waarin de wereld even ophoudt met draaien, om de eenvoud en het meesterschap van dit subtiele ritueel te aanschouwen.