Om het bestaan van iets – en daarmee ook ons eigen bestaan – te analyseren binnen een universum dat oneindig groot is en waarin het grootste deel uit niets bestaat, moeten we beginnen met een verkennende wiskundige benadering. We veronderstellen dat het “iets” in het universum verwaarloosbaar is in vergelijking met het allesoverheersende “niets.” Deze paradox roept een diepere vraag op: als “iets” dusdanig klein is ten opzichte van het “niets,” heeft dat “iets” dan eigenlijk enige betekenis, en kunnen we spreken van werkelijke aanwezigheid?
Stap 1: De verhouding van iets tot niets
Om de verhouding tussen “iets” en “niets” in het universum te begrijpen, stellen we een verhouding op tussen de delen van het universum waar “iets” zich bevindt (materie, sterren, planeten, etc.) en de delen die enkel leegte zijn. Veronderstel dat het universum oneindig groot is, terwijl het “iets” daarin een eindige waarde heeft. Dit kunnen we wiskundig benaderen met de volgende verhouding:
Verhouding = de limiet van V→∞ waarbij V het volume van het universum voorstelt, dat in dit model oneindig nadert, en de aanwezigheid van “iets” (materie) eindig blijft. Deze verhouding noteren we als volgt:
Verhouding = lim (V naar oneindig) van (iets gedeeld door niets).
Omdat V naar oneindig nadert en “iets” een eindige waarde heeft, benadert de breuk nul:
Verhouding = lim (V naar oneindig) van (eindig gedeeld door oneindig) = 0.
Dit impliceert dat, binnen het kader van het oneindige universum, de aanwezigheid van “iets” verwaarloosbaar klein is ten opzichte van het “niets.” Wiskundig gezien is deze verhouding dus nul, en kan men stellen dat “iets” een fractie is die zo dicht bij nul ligt dat het nauwelijks betekenisvol kan worden genoemd.
Stap 2: De reële omvang van “iets”
Laten we dit idee verder uitwerken en de aanwezigheid van “iets” kwantitatief analyseren. Als de aanwezigheid van “iets” in het universum verwaarloosbaar is en deze waarde dus dicht bij nul ligt, rijst de vraag of “iets” überhaupt een meetbare waarde heeft. We kunnen “iets” voorstellen door een waarde, die we E noemen (voor “entiteit”) en deze benaderen met de waarde nul, zoals eerder geconcludeerd:
E = de limiet van de verhouding van “iets” gedeeld door “niets” als deze verhouding naar nul gaat.
Hiermee benaderen we wiskundig dat de waarde van E in feite niet meetbaar is, omdat de aanwezigheid van “iets” volledig verdwijnt tegen het oneindige “niets.” De waarde van E komt dus neer op nul, en in de context van ons universum betekent dit dat “iets” geen substantiële waarde vertegenwoordigt. We kunnen dus veronderstellen dat de entiteit die wij als “iets” ervaren in feite geen reële kwantiteit is binnen dit oneindige systeem.
Stap 3: De conclusie dat wij – en dus dit artikel – niet bestaan
Als we de redenering volgen dat de waarde van “iets” nihilistisch is binnen de context van het oneindige universum, ontstaat een intrigerende filosofische conclusie: alles wat wij als “iets” beschouwen, inclusief onszelf, onze gedachten, en zelfs dit artikel, vormt geen werkelijk bestaand onderdeel van het oneindige universum. Dit leidt tot een verantwoorde conclusie: als “iets” onmeetbaar klein is binnen het “niets” van het universum, dan bestaat het, in strikte wiskundige zin, niet werkelijk.
Daarom, als wij niet bestaan, bestaan ook onze handelingen, gedachten, en – cruciaal in deze context – dit artikel niet. In deze denkbeeldige wereld is dit artikel slechts een verwaarloosbare en tijdelijke illusie die onvermijdelijk oplost in het niets.
Vanuit dit perspectief, en binnen de context van een oneindig universum, hebben we aangetoond dat de aanwezigheid van “iets” eigenlijk nul is. Daarmee concludeert men dat ook dit artikel geen werkelijke entiteit vormt.
Dus, als dit artikel niet werkelijk bestaat, kunnen we afsluiten met de ironische constatering dat wat u zojuist hebt gelezen eigenlijk nooit geschreven is.
Nederlands 
English
Geef een reactie