Plastic Vogeltje.

Het is alsof dat gele plastic vogeltje, onbeweeglijk zittend op de vensterbank, een vreemde echo werpt van iets wat ooit levendig en vol verlangen was; een klein, kunstmatig wezen zonder ademhaling of kloppend hart, dat desondanks getuigt van een soort bestaan, een symboliek van het elementaire maar valse idee van vlucht, vrijheid en verlangen. De vervlogen gedachte aan een onbereikbare liefde zweeft ergens in een hoek van het bewustzijn, als een halfvergane herinnering die zich af en toe verplaatst, lichtjes aanraakbaar maar in wezen ongrijpbaar, zoals die onbereikbare personen die sporen achterlaten zonder ooit werkelijk nabij te zijn. Scheikundig bekeken hebben het gele plastic vogeltje en de gedachte aan deze liefde niets gemeen; polymeerketens versus neurale signalen, puur kunstmatige stabiliteit tegenover elektrische impulsen en vluchtige emoties die, hoe dan ook, als moleculair proces nergens in het lichaam blijven plakken.

Sociaal-filosofisch echter, is er de vraag naar waarom deze objecten, zowel het vogeltje als de liefde, überhaupt verschijnen als symbolen in onze gedachtewereld, waarom we ons ooit zo aangetrokken kunnen voelen tot het onbereikbare, het onbeweeglijke en het ongenaakbare, alsof er in hun stilstand een betekenis of een belofte ligt, terwijl we die betekenis feitelijk zelf moeten invullen. De mens projecteert eindeloze gevoelens op objecten en personen die zelf niets teruggeven, zoals dat plastic vogeltje dat enkel de werkelijkheid weerspiegelt zoals het zonlicht het raakt, zonder enige intentie of betrokkenheid. En in een licht apathische houding kunnen we ons afvragen of het wel uitmaakt, of deze symbolen ooit werkelijk bij elkaar komen, of ze bestaan als losse fragmenten in een wijdere wereld waar verlangen en stilstand zich toevallig kruisen.

En dan, aan het eind van deze lange gedachtegang, deze labyrintische stroom van overpeinzingen, wordt het onmiskenbaar duidelijk: er is geen ware verbinding. Het gele plastic vogeltje zal eeuwig stil blijven zitten op de vensterbank, net zoals de onbereikbare liefde eeuwig een gedachte zal blijven die nooit werkelijk vorm krijgt. Wat rest is een illusie van een gedeelde betekenis die nergens echt bestaat.