Er bestaat een merkwaardige vorm van waarnemen die zelden serieus wordt genomen: het vluchtig meekijken over iemands schouder. Niet als daad, maar als moment van onverwachte inkijk in de ruwe binnenwereld van een ander. In een trein, koffiebar of wachtruimte verschijnt soms op een scherm geen publieke façade, maar iets veel brozer: halve zoekopdrachten, losse notities, twijfels, herinneringen. Geen afgewerkt zelfbeeld, maar denken in aanbouw. Juist daarin schuilt de fascinatie. Tussen het licht van het scherm, de houding van de ander en de kleine beweging van haar haar ontstaat een bijna filmisch tafereel. Je kijkt niet naar een profiel, maar naar abstracte werkelijkheid in haar meest onafgewerkte vorm. De zoekbalk wordt even een spiegel van de ziel. De kracht van dat moment zit in zijn vluchtigheid. Het duurt maar kort, moet ook kort blijven, en ontleent daaraan zijn spanning. Even zie je iets ongepland, breekbaar en echt – en dan verdwijnt het weer.