Er liggen dingen op het zebrapad die niet hadden moeten blijven liggen. Een plastic kam met drie gebroken tanden, een verkreukelde kassabon waarvan de inkt is vervaagd tot een spook van cijfers, een handschoen zonder partner, een sleutel zonder slot. Ze liggen daar niet toevallig – maar ook niet met bedoeling. Het zijn resten van handelingen die ooit betekenis hadden en die nu zijn blijven steken tussen twee stoepen. Dingen die niet meer weten vanwaar ze kwamen, laat staan waarheen ze moeten. De wind schuift ze soms een paar centimeter op, alsof hij hen een richting wil geven, maar ook de wind heeft geen plan. De kam krast even tegen het asfalt, de kassabon wappert als een nerveuze vlinder, en dan komt er een moment van totale stilstand. De zon brandt een witte streep op het midden van de weg. Niemand steekt over. De wereld houdt even haar adem in voor deze troep die geen verhaal meer vormt.