Ik pak de koperen deurknop vast en open de deur. Het kraakt zachtjes. Er is warm licht binnen. Ik trek de deur achter mij dicht, maar de laatste centimeter blijft openstaan terwijl het slot al klikt. De klik valt op de vloer als een klein, hard zaadje. Wanneer ik buk, zie ik dat er een deur in zit. Ook die staat een centimeter open. Ik druk haar voorzichtig met mijn nagel dicht en er valt een tweede klik uit, kleiner en warmer. Zo kan het wel even doorgaan. Ik leg beide op de vensterbank. Daar staan al drie opgedroogde groeten, een half afgelegd mes en de rand van een slok die iemand niet helemaal heeft doorgeslikt. Het is kennelijk niet alleen mijn probleem. Buiten hangt een vogel aan de laatste vleugelslag voor de tak. Hij trilt van inspanning, zonder nog dichterbij te komen.
Ik probeer mijn jas uit te trekken. De linkermouw komt los, maar het uitdoen blijft tussen elleboog en voering zitten als een dikke rups. Er groeit een tweede arm uit, van blauwe stof, die de beweging namens mij wil afmaken. Hij trekt harder dan ik. Binnen een paar seconden staan er twee jassen, drie armen en een smalle versie van mijn schouder in de gang. Ze hebben allemaal bijna gedaan wat nodig was. Vanuit de kamer vraagt iemand of ik iets wil drinken. Ik zeg graag en hoor het woord tegen het plafond stoten. Daar hangen tientallen instemmingen met hun staart nog in de mond van de spreker. Een kopje wordt naar mij uitgestoken. Het handvat blijft bij de ander, terwijl de rest van het kopje langzaam naar mijn vingers trekt. De porseleinen hals ertussen wordt steeds langer. Ik durf de koffie niet aan te nemen uit angst dat wij daarmee ook het drinken zullen moeten verlengen.
Op de vensterbank ontkiemen de klikken. Er groeien smalle kozijnen uit, doorzichtig en met nerven als bladeren. Ze leggen zich om alles wat bijna voorbij is. De vogel krijgt een raam om zijn vleugel; mijn jas wordt een woning met een arm in iedere deuropening. Ik zie nu ook de late middag buiten stilstaan op de rand van het avondworden. De zon probeert achter de huizen te verdwijnen, maar blijft als een koperen knoop aan de dakgoot haken. Een ladder van licht strekt zich naar beneden uit. Onderaan staat iemand met mijn gezicht die zegt dat er nog maar één ding hoeft. Achter hem staan honderden anderen, ieder met een vinger opgetild om precies hetzelfde te zeggen. Ik wil de eerste geloven. Hij heeft de vermoeide stem van iemand die werkelijk bijna klaar is. Wanneer ik een stap naar hem zet, schuift zijn laatste ding achterwaarts de rij in. Mijn voet blijft boven de vloer hangen. Het neerzetten groeit aan mijn zool vast als een transparante klomp.
Ik ga zitten voordat het zitten volledig is voorbereid. De stoel kraakt en weigert zijn laatste poot neer te zetten, maar hij houdt mij voorlopig. Op mijn knie open ik een boek. Iedere punt aan het einde van een zin is veranderd in een klein, gesloten oog. Ik raak er één aan. Het gaat open en kijkt verbaasd naar de kamer vol aflopende gebeurtenissen. Er hoeft kennelijk niemand meer bij te komen om ze te voltooien. Ik lees verder zonder de bladzijde om te slaan. De letters verlaten het papier en lopen over mijn mouw naar de open deur, rustig achter elkaar, alsof ze hun werkdag hebben gehad. Alleen de punten blijven. Buiten blijft de vogel boven zijn tak hangen, maar hij spreidt zijn staart nu en begint daar een nest te bouwen. Tegen de tijd dat het donker genoeg is, liggen er twee eieren in zijn stilstaande vlucht.


Leave a Reply