Binnenbedoeling.

Ik pak de koperen deurknop vast en open de deur. Het kraakt zachtjes. Er is warm licht binnen. Op de kast staat een glas waarin mijn reden om hier te komen langzaam oplost. Ik herken haar niet, maar zie aan de kleine belletjes dat het iets dringends was. De onderkant van het glas krijgt de kleur van mijn sokken. Vervolgens groeit er een hiel uit. Ik wilde misschien de was doen. Zodra ik dat denk, trekt de kast haar laden in en strekt zich tot een droogrek waarop glazen overhemden hangen, nog warm van de vaatwasser. Uit iedere kraag druppelt hetzelfde amberkleurige licht. Ik houd de deurknop vast. Aan mijn kant blijft hij koper; aan de kant van de kamer is hij al een oog dat mij probeert te herinneren. Het kijkt niet naar mijn gezicht maar naar de lege plek naast mijn hand, waar kennelijk iets had moeten zitten.

Ik ben voor een doek gekomen, vermoed ik. De gedachte raakt de vloer en spreidt zich uit. Het parket wordt badstof, maar behoudt de nerven en de afzonderlijke spijkerkoppen. Onder mijn schoen voelt het alsof iemand een natte boom heeft uitgewrongen. Uit de plinten groeien kleine handdoeken die zich openen als tongen. Ze wijzen naar de kast, die inmiddels een wastafel op vier poten is, met in het afvoerputje een trappenhuis. Op iedere verdieping sta ik voor dezelfde deur. Eén versie draagt een envelop, een andere een hamer, een derde heeft beide handen vol water. Ze kijken omhoog wanneer ik over het putje buig. Niemand wil als eerste zeggen waarvoor hij gekomen is. Ik herken die terughoudendheid. Zolang je niets noemt, kun je nog degene zijn die het wel weet. Uit de kraan komt nu papier. Het vouwt zichzelf tot een lange, vochtige kassabon waarop de voorwerpen in de kamer mij als hun aankoop vermelden.

De jas over de stoel schudt zich uit en wordt de rug van iemand die net vertrekt. Ik roep wacht, hoewel ik niet weet of ik die persoon nodig heb. De stoelpoten slaan om tot vingers. Ze grijpen de jas bij de zoom en trekken er een complete gang uit, met een deurmat, twee fietsen en het bleke ochtendlicht van jaren geleden. Ik ruik de kelder van mijn moeder. Zij roept iets over een doek, of over donderdag. Het verschil tussen beide woorden is op dit ogenblik een smalle, drijvende brug. Ik stap erop en sta met mijn enkels in het glas op de kast. De waterlijn loopt dwars door de kamer. Boven water liggen de spullen die ik misschien moet opruimen. Eronder zwemmen de handelingen die ik ermee had kunnen uitvoeren. Een openmaken, roze en doorschijnend, schuurt langs mijn kuit. Een onthouden zit vast in de kieuwen van een schaar. Ik probeer haar los te maken, maar de schaar knipt onmiddellijk een nieuwe mogelijkheid in mijn mouw.

Wanneer ik terugkijk, houdt de deurknop mij vast. Mijn vingers zitten aan de buitenkant van het oog en bewegen zonder mijn toestemming, alsof daar iemand anders voorzichtig binnenkomt. Ik wil uitleggen dat de kamer nog niet af is. Er staat te veel klaar om iets te betekenen. Dan zie ik op de kast een gewone natte kring, klein genoeg om met één hand weg te vegen. Ik leg mijn mouw erop. De kring geeft niet mee; onder de stof begint een stad te branden, met piepkleine ramen waarin iedereen haastig zijn spullen zoekt. Ik trek mijn arm terug. Er blijft een ronde, droge plek over. Het glas staat weer recht en mijn sokken zijn nat. Uit het trappenhuis onder de afvoer klinkt iemand die eindelijk weet waarvoor hij kwam. Ik doe het stopje erin voordat hij het kan zeggen. De kamer heeft vandaag al genoeg bestemmingen gehad.

Leave a Reply

Proudly powered by WordPress

Up ↑

en_USEnglish