Dagdienst.

Het nachtkastje was het enige meubel in huis dat overdag zijn functie serieus nam. Terwijl de tafel zich zonder bezwaar door de ochtend liet beschijnen en de stoelen overal licht op hun zittingen toelieten, bleef zijn bovenste lade donker. Daar lag een overgebleven stuk nacht, netjes opgevouwen naast een oplader en een doosje dat al lang leeg was. De vrouw wist het sinds de gordijnen kapot waren gegaan. Zij kwam thuis na een nachtdienst en had de lade opengetrokken om oordopjes te zoeken. Er stroomde duisternis over haar hand. De kamer werd stiller, de zon op het dekbed trok zich terug en ergens in de straat besloot een boormachine dat het nog te vroeg was om zichzelf kenbaar te maken. Zij liet de lade een stukje open en ging liggen. Voor het eerst in weken viel ze in slaap zonder eerst de dag uit haar ogen te hoeven duwen. Het kastje kraakte nauwelijks onder het glas water. Een naam die normaal als onbelangrijk taalgebruik werd behandeld, bleek hier een nauwkeurige beschrijving van een taak. Het meubel bewaarde wat zijn eigenaar op verkeerde tijden nodig had.

De voorraad was niet onbeperkt. Wanneer zij te laat opstond of de lade helemaal opentrok, liep de nacht over de vloer naar de gang. Daar bleef zij onder de voordeur hangen en veroorzaakte verwarring bij de buren. Een man kwam zijn krant ophalen en ging terug naar bed. Een hond draaide zich om voordat hij wist waarom. De vrouw leerde de lade daarom op de breedte van twee vingers open te laten. Genoeg duisternis voor haar kussen, niet genoeg om de hele verdieping van een ongevraagde tijdzone te voorzien. In de nacht, wanneer zij werkte, vulde het kastje zichzelf weer bij. Het nam geen uren van buiten weg; het bewaarde slechts de mogelijkheid dat iemand er later nog gebruik van zou willen maken. Dat was moeilijk uit te leggen aan mensen die vonden dat ochtend voor iedereen hetzelfde betekende. Zij wezen op de klok, op daglicht, op de boodschappen die nu eenmaal vóór sluitingstijd gedaan moesten worden. Het kastje wees nergens op. Het stond op vier korte poten en hield een lade dicht. Onder zijn blad groeide een vorm van beleefdheid die niet afhankelijk was van overeenstemming over hoe laat het hoorde te zijn.

Op een zonnige ochtend bleef de vrouw wakker omdat er iemand zou komen repareren. Zij zat op de rand van het bed in haar gekreukte blouse, te moe om de knopen al los te maken en te onrustig om te gaan liggen. De monteur kwam later dan afgesproken. Dat hoefde niemand kwaad te bedoelen om toch bijna een hele slaap te kosten. Toen hij eindelijk de gordijnrail had vastgezet, vroeg hij of het hier altijd zo donker was. Zij keek naar de lade, die onbedoeld een kiertje openstond. Ze duwde haar dicht en zei dat ze daar zelf voor zorgde. Na zijn vertrek trok ze de gordijnen dicht. De kamer werd voldoende verduisterd; de voorraad in het kastje hoefde niet aangesproken te worden. Toch legde zij voor het slapen haar hand even op het blad. Het hout was koel. In de lade bleef een klein stuk nacht liggen voor een dag waarop de afspraken weer minder nauwkeurig zouden zijn dan de vermoeidheid. Het kastje heette nog steeds nachtkastje. Overdag was die naam alleen wat meer werk dan mensen dachten.

Leave a Reply

Proudly powered by WordPress

Up ↑

en_USEnglish