Binnenbedoeling.

Op de kast lost mijn reden om binnen te komen op in een glas. Het glas krijgt een hiel, de kast wordt een droogrek en uit de kraan komt een kassabon waarop ik zelf als aankoop sta. Ik vermoed dat ik een doek nodig had. Meteen wordt het parket badstof. In de afvoer staan kleine versies van mij voor dezelfde deur, ieder met iets anders in zijn handen. Niemand wil zeggen waarvoor hij kwam. Ik veeg een natte kring van de kast. Onder mijn mouw brandt een hele stad. Daarna is de plek droog. Uit de afvoer roept iemand dat hij het weet. Ik doe het stopje erin.

Klaarstand.

De deur klikt dicht, maar de laatste centimeter blijft open. De klik valt als een zaadje op de vloer. Er zit opnieuw een bijna gesloten deur in. Op de vensterbank laat ik de klikken ontkiemen, tussen andere dingen die niet helemaal voorbij zijn. Mijn jas groeit extra armen om het uittrekken af te maken. Buiten blijft een vogel hangen in zijn laatste vleugelslag voor de tak. Ik ga zitten en open een boek. De letters lopen de kamer uit; alleen de punten blijven kijken. De vogel bouwt ondertussen een nest in zijn stilstaande vlucht. Voor het donker liggen er eieren in.

Proudly powered by WordPress

Up ↑

en_USEnglish