Op de kast lost mijn reden om binnen te komen op in een glas. Het glas krijgt een hiel, de kast wordt een droogrek en uit de kraan komt een kassabon waarop ik zelf als aankoop sta. Ik vermoed dat ik een doek nodig had. Meteen wordt het parket badstof. In de afvoer staan kleine versies van mij voor dezelfde deur, ieder met iets anders in zijn handen. Niemand wil zeggen waarvoor hij kwam. Ik veeg een natte kring van de kast. Onder mijn mouw brandt een hele stad. Daarna is de plek droog. Uit de afvoer roept iemand dat hij het weet. Ik doe het stopje erin.
