Drieluik – Alsof droog.

KANT III – HET SCHUIM (HET EINDE)

Het schuim bereikt hun middel opnieuw. Het trekt zich terug. Het komt terug. Herhaling zonder interesse.

De man knippert. Dat is alles. Geen paniek. Geen inzicht. Alleen een menselijke fout in een zorgvuldig volgehouden verhaal.

De vrouw ademt uit, langzaam. Haar jurk is nu zwaar. Dat woord gebruiken ze niet. Ze noemen het iets anders. Iets abstracts.

De zee is ruw. Dat staat vast. Wat niet vaststaat, is of dat nog relevant is. Ontkenning heeft een eigen logica. Ze vervangt omstandigheden door houding.

Er is geen zee. Dat blijft waar, zolang niemand het hardop zegt.

Het einde zit niet in verdrinking of redding. Het zit in het moment waarop de zee niets meer hoeft te bewijzen. Ze is er. Of niet. Het maakt haar niet uit.

Zwart-wit sluit het af. Geen symboliek meer. Alleen contrast, schuim, stof, huid.

Dit is het einde omdat alles nu zichtbaar is en toch onuitgesproken blijft. Ze staan er nog. Ze ontkennen nog. En de zee – die er niet is – doet wat ze altijd doet.