Drieluik - Alsof droog. KANT III – HET SCHUIM (HET EINDE) Het schuim bereikt hun middel opnieuw. Het trekt zich terug. Het komt terug. Herhaling zonder interesse. De man knippert. Dat is alles. Geen paniek. Geen inzicht. Alleen een menselijke fout in een zorgvuldig volgehouden verhaal. De vrouw ademt uit, langzaam. Haar jurk is nu zwaar. Dat woord gebruiken ze niet. Ze noemen het iets anders. Iets abstracts. De zee is ruw. Dat staat vast. Wat niet vaststaat, is of dat nog relevant is. Ontkenning heeft een eigen logica. Ze vervangt omstandigheden door houding. Er is geen zee. Dat blijft waar, zolang niemand het hardop zegt.