Drieluik – Alsof droog.

KANT II – DE BEWEGING (HET MIDDEN)

De zee – die er niet is – beweegt zich toch. Niet agressief, niet persoonlijk. Gewoon omdat dat is wat ze doet. Schuim slaat tegen stof die daar geen antwoord op heeft.

De man verplaatst zijn gewicht. Minimaal. Net genoeg om te blijven staan. Zijn schoenen zijn onzichtbaar, maar je voelt hun afwezigheid. Hij denkt aan marmer, aan vloeren die niet wijken.

De vrouw tilt haar kin iets op. Alsof ze spreekt, maar er komt niets. Haar haar is nat op een manier die niet elegant wil worden. Het blijft hangen, trekt, verraadt.

Ze kijken elkaar niet aan. Dat zou te veel bevestigen. Samen ontkennen betekent parallel blijven. Geen kruisingen. Geen vragen.

De zee schuimt harder. Dat is geen reactie. Dat is toeval. Zeggen ze.

Het midden is luid zonder geluid. Alles beweegt behalve hun overtuiging. Film noir houdt van dit soort spanning – wanneer de wereld aandringt en mensen doen alsof beleefdheid een reddingsvest is.

Dit is het midden omdat hier de inspanning zit. Ontkennen kost energie. Het vraagt focus. Het vraagt discipline.