KANT II – HET BESEF (HET MIDDEN) Halverwege de val gebeurt het onmogelijke. Niet buiten hem, maar erin. Hij begrijpt dat de flitsen geen verleden zijn. Geen verloren tijd. Geen gemiste kansen. Ze zijn projecties van verlangen zonder bron. En dat verlangen is nieuw. Vers. Onverklaarbaar. Ik heb niet geleefd, denkt hij. En meteen daarna: dus leef ik nu. De logica is gebrekkig. Dat maakt haar overtuigend. Zijn vacht lijkt dichter. Niet fysiek – nog niet – maar in betekenis. Zijn ogen, altijd decoratief geweest, registreren iets. Niet beeld. Gewicht. Snelheid. Einde.