Restseconde.

Wie de magnetron één seconde voor het einde onderbreekt, wordt doorgaans beschouwd als iemand die het piepje irritant vindt. Dat is een oppervlakkige verklaring voor een handeling waarmee dagelijks aanzienlijke hoeveelheden toekomst worden veiliggesteld. Op het scherm blijft 00:01 staan. Die seconde is kennelijk nog ergens. Anders had het apparaat haar wel afgegeven.

We moeten hierbij onderscheid maken tussen verstreken tijd en tijd die nog in een keukenapparaat zit. Verstreken tijd is onbruikbaar geworden, zelfs wanneer men er achteraf bijzonder tevreden over is. De achtergebleven seconde daarentegen bezit nog alle kenmerken van een mogelijkheid. Er kan iets gebeuren. Een telefoon kan gaan. Iemand kan zich bedenken. Een stukje vermicelli kan besluiten toch boven te komen drijven.

Het fraaie is dat deze toekomst geen onderhoud vraagt. Ze ligt achter het donkere venster, boven het glazen draaiplateau, zonder dat je haar hoeft te voeren of regelmatig moet omkeren. Zelfs wanneer de keuken wordt opgeruimd, blijft zij beschikbaar. De vaat is gedaan, de tafel afgenomen, maar morgen is nog niet helemaal opgebruikt.

Men zou kunnen voorstellen dergelijke seconden samen te brengen in een centrale opslagplaats. Een hal vol magnetrons, ergens aan de rand van een bedrijventerrein, waar een beheerder op zachte schoenen tussen de onvoltooide maaltijden door loopt. Dat lijkt efficiënt, maar tijd laat zich slecht vervoeren. Voor je een seconde hebt ingepakt, is er alweer een andere voorbij. Het verlies tijdens distributie zou de opbrengst onmiddellijk overtreffen.

Decentraal bewaren verdient daarom de voorkeur. Iedere woning houdt een klein beetje later achter de hand. Wie bezoek krijgt en niet weet wat te zeggen, kan even naar de keuken wijzen. Daar staat nog iets open. Niet alles hoeft hier, op deze bank, tussen deze mensen, tot een einde te worden gebracht.

Natuurlijk ontstaat ongelijkheid. Sommige huishoudens laten hun magnetron altijd uitlopen en bezitten uitsluitend verleden. Andere bewaren al jaren dezelfde seconde en ontwikkelen daardoor een onverantwoord vertrouwen in de rekbaarheid van hun bestaan. Zij zeggen rustig dat er nog tijd genoeg is, terwijl hun volledige reserve oplicht naast een knop met een onduidelijk symbool van een aardappel.

Ook samenwonen krijgt een nieuwe kwetsbaarheid. Je kunt veel van iemand verdragen, maar niet dat die zonder overleg op wissen drukt. Waar gisteren nog een mogelijkheid stond, verschijnt nu de gewone klok. Het is kwart over zeven. Een ontstellend precieze mededeling voor iets wat zojuist verloren is gegaan.

Daarom sta ik vanavond weer met mijn hand bij de deurknop, luister naar het zoemen en wacht tot de cijfers bijna verdwenen zijn. Op het juiste ogenblik grijp ik in. De keuken zwijgt. Mijn soep is warm genoeg voor vanavond, vermoedelijk, en achter het glas blijft dat ene kleine lichtpunt van uitstel behouden, terwijl ik voorzichtig het bord naar de tafel draag en onderweg al vergeet waarvoor ik het allemaal deed. Er drijft een sliertje langs de rand. Ik blaas. Buiten rijdt een auto voorbij, ergens sluit iemand een gordijn, en geen van beiden weet dat hier nog een seconde over is waarin zij dat allemaal niet hebben gedaan.