Terugloop.

Wie de straat uitliep en langs dezelfde kant terugkwam, kreeg zijn middag in omgekeerde volgorde aangeboden. Eerst zag je de hond die je het laatst was gepasseerd, daarna het open raam, vervolgens de vrouw met de rode tas. Dat kon nog aan de beperkte afmetingen van de buurt liggen. Maar ook gemorste koffie trok terug in de beker, een gevallen handschoen sprong naar een hand en de regen steeg uit plassen op naar een lucht die haar blijkbaar alsnog wilde aannemen. De man ontdekte het op weg naar huis na een gesprek dat korter had geduurd dan hij hoopte. Hij droeg een goede jas, niet nieuw meer maar zorgvuldig geborsteld, en had zich voor die afspraak geschoren. Op de heenweg was hij bij de derde lantaarnpaal blijven staan om te bedenken hoe hij zou beginnen. Nu hoorde hij die eerste zin opnieuw, hoewel hij zijn mond dicht had. De straat gaf gebeurtenissen terug alsof zij kralen aan een draad waren die van de andere kant werd losgehaald. Het leek een aanbod waar je weinig tegen kon hebben. Hij keerde om en liep nogmaals tot het einde.

Teruggaand bereikte hij dezelfde momenten, nauwkeurig gespiegeld. Een deur sloot waar zij eerder openging, een fiets kwam achteruit langs en zijn eigen voetstappen lagen klaar met de hiel in de verkeerde richting. Maar het gesprek zelf werd niet ongedaan gemaakt. De woorden klonken achterstevoren zonder daarmee hun gevolgen terug te nemen. Een weigering kreeg een vreemde uitspraak en bleef een weigering. De man had gehoopt dat symmetrie ook iets kon repareren. De straat hield zich kennelijk alleen bezig met volgorde. Dat was vergelijkbaar met een palindroom: de tekens konden aan weerszijden overeenkomen zonder dat de lezer bij terugkeer opnieuw onwetend werd. Hij kwam niet dezelfde straat binnen als dezelfde man, al lagen alle stenen nog op hun plaats. Bij de winkelruit zag hij zijn weerspiegeling even later dan zijn lichaam bewegen, alsof ook het glas achterstand had opgelopen bij het terugspoelen. Hij zette een paar passen opzij. Meteen hield de omkering op. De straat bezat haar eigenschap alleen zolang je exact de eigen route herhaalde. Een kleine afwijking volstond om weer vooruit te worden verplicht. Dat vond hij op dat ogenblik zowel onaangenaam als tamelijk eerlijk.

Hij stak over. Aan de andere kant zat een oudere vrouw op een laag muurtje een sinaasappel te pellen. De schil viel gewoon naar beneden en bleef daar liggen. De geur kwam hem tegemoet zonder zich aan een spiegelregel te houden. Zij vroeg of hij wist hoe laat de bus kwam. Hij keek op zijn telefoon en gaf een antwoord dat maar ongeveer klopte. Daarna bleef hij nog even staan, omdat er aan de overkant een plas langzaam naar de hemel terugliep en hij haar niet wilde laten schrikken door daar nadrukkelijk naar te wijzen. De vrouw bood hem een partje aan. Hij nam het aan en at het op. Het was zuur. Die smaak verdween niet toen hij terugdacht aan het gesprek. De straat kon nog zoveel volgordes omkeren, zijn mond bevatte nu iets wat er op de heenweg niet was geweest. Toen de bus kwam, stapte de vrouw in. Hij liep naar huis langs een route die enkele minuten langer was. Bij de deur voelde hij aan zijn kin; de gladheid van die ochtend was voorbij. Dat hoefde niet te worden hersteld. Morgen kon hij zich opnieuw scheren.