Een vergeten lijmklem zit al twaalf jaar onder een tafel. Wanneer een volwassen dochter haar losdraait, vallen vader en dochter niet uit elkaar, maar wel de tijden waarin ze zitten. Zijn kant van het blad blijft in een oude ochtend hangen; haar kant bevat de jaren daarna. De klem bewaart een verbinding die nooit gelegenheid heeft gekregen te drogen. Klemtijd herneemt het blogartikel over de vergeten lijmklem en maakt het voorwerp verantwoordelijk voor iets concreters dan verwaarlozing. Vasthouden kan ook verhinderen dat er een nieuw ogenblik tussen mensen ontstaat. Toch helpt het niet om het gereedschap haastig los te rukken. Er wordt eerst koffie gedronken, ieder in het eigen licht. Pas daarna komt er ruimte voor een gezamenlijke middag. De tafel blijft heel, al staat er een afdruk in het hout. Die hoeft voorlopig niet te worden weggewerkt. Er kan later altijd een schaal op, wanneer iemand opnieuw komt eten.