Kruimelbaan.

Er ligt nog één croissant en zij hebben allebei gezegd dat de ander hem mag hebben. Daarmee is een toestand ontstaan waarvoor de gewone natuurkunde onvoldoende aandacht heeft. Twee handen blijven op gelijke afstand van een bord, twee mensen glimlachen met een overtuiging die bedoeld is om hun eetlust te verbergen, en het ontbijt beweegt niet verder.

De croissant neemt het centrum in zonder daarom gevraagd te hebben. Zijn gebogen vorm suggereert bescheidenheid, maar ondertussen organiseert hij het hele tafelblad. Kopjes staan aan weerszijden, een mes wijst naar zijn binnenbocht en zelfs het suikerpotje lijkt een veilige afstand te bewaren tot de toenemende betekenis van bladerdeeg.

Zij kijkt naar hem. Hij kijkt naar het bord en vervolgens iets te snel terug. Dat omweggetje verraadt dat er inmiddels meer op het spel staat dan boter. Wie de croissant neemt, beëindigt de aarzeling. Wie hem laat liggen, houdt een mogelijkheid open waarin de ander misschien nog iets aardigs zal zeggen.

Hier ontstaat aantrekkingskracht. Niet tussen de twee personen, al mag dat niet worden uitgesloten, maar tussen hun uitgestelde beslissingen. Elke ingetrokken hand voegt gewicht toe aan de ruimte boven het bord. Een eerste kruimel komt los en blijft hangen. Niemand zegt er iets van. Het zou onbeleefd zijn de ander tijdens zo’n moment op een natuurkundige afwijking te wijzen.

Er verschijnen er meer kruimels in een smalle baan rond de croissant. Het tafelblad krijgt de ernst van een planetarium. De ober blijft op afstand; hij heeft vaker meegemaakt dat mensen van een eenvoudige bestelling een ingewikkeld stelsel maken en weet dat tussenbeide komen meestal extra servetten vereist.

Het probleem is dat de beleefdheid zichzelf versterkt. Hoe langer zij de croissant aan elkaar gunnen, hoe moeilijker het wordt hem alsnog op te eten. Inmiddels zou een hap voelen als het afbreken van een monument waarvan zojuist de gezamenlijke geschiedenis is begonnen. Bovendien zweeft er een kruimel gevaarlijk dicht langs zijn overhemd.

Zij stelt voor te delen. Een zakelijke oplossing, met warmte in haar stem om te voorkomen dat het klinkt alsof de ochtend voortaan strikt gescheiden zal worden afgerekend. Hij knikt. Voor het eerst bewegen hun handen tegelijk naar voren zonder onderweg een excuus te zoeken.

De korst breekt met een geluid dat verrassend groot is in de kleine ruimte tussen hen. Er ontstaan twee helften. De kruimels aarzelen, verliezen hun baan en beginnen zich opnieuw te rangschikken. Kennelijk waren zij aan een middelpunt gehecht. Nu moeten zij leren leven met een werkelijkheid waarin aandacht op twee plaatsen tegelijk aanwezig is.

Zij houdt hem een helft voor. Hij neemt haar pols even niet vast, maar legt zijn hand eronder om vallende kruimels op te vangen. Dat is praktisch. Dat is alles wat erover gezegd hoeft te worden. Boven hun vingers begint de eerste kruimel een achtje te beschrijven, van haar helft naar de zijne en weer terug. De ober draait zich discreet om. Er moet blijkbaar een nieuw universum worden ingericht, en in dit geval is onduidelijk wie straks het bord gaat afruimen.