Ik stopte de magnetron één seconde voor het einde. Mijn soep was warm genoeg. Op het scherm bleef een klein beetje toekomst staan: tijd waarin nog niemand het laatste woord had gezegd en een sliertje vermicelli nog kon besluiten boven te komen. Ik liet de cijfers branden. Er waren huishoudens waar ieder programma uitliep. Die hadden alleen verleden. Hier stond tenminste nog iets open, naast de knop met de aardappel. Mijn huisgenoot wilde op wissen drukken. Ik vroeg hem even te wachten en droeg de soep naar tafel. Buiten sloot iemand een gordijn. Achter het donkere magnetronraam was dat nog niet gebeurd. Moest werkelijk iedere seconde op voordat we konden gaan eten?