Vooruitgeur.

Haar parfum is al binnen wanneer zij de deur van het restaurant openduwt. Dat merkt ze aan de ober, die niet begroet maar bevestigt. Natuurlijk, zegt zijn blik, daar bent u zelf ook. Haar jas wordt aangenomen met de beleefdheid waarmee men doorgaans een bijlage ontvangt bij een brief.

De voorsprong bedraagt twee minuten. Niet veel, maar voldoende om een stoel te kiezen, een eerste indruk te maken en de aanwezigen te laten geloven dat zij een stipte vrouw kennen. Haar geur verschijnt altijd op tijd. Zijzelf moet rekening houden met verkeerslichten, losse tegels en het feit dat een lichaam niet door een kier past.

Aanvankelijk vond zij het prettig. Een afspraak begon zachter wanneer er al iets van haar aanwezig was. Mensen keken op met herkenning voordat zij haar naam had genoemd. De ruimte leek haar komst even te hebben voorverwarmd. Het voelde als een hoffelijke manier om nergens volledig onverwacht te hoeven verschijnen.

Maar inmiddels voert het parfum gesprekken. Geen hoorbare gesprekken, vanzelfsprekend, eerder toezeggingen die rechtstreeks in de verwachtingen van anderen trekken. Bij een diner heeft het laten doorschemeren dat zij van dansen houdt. Op een werkafspraak suggereerde het een beschikbaarheid waarvoor haar agenda geen onderbouwing bood. Een vleugje bergamot blijkt commercieel optimistisch.

Zij moet de gevolgen vervolgens toelichten. Nee, zaterdag kan zij niet. Nee, zij kent die mensen niet. En nee, de lichte indruk van avontuurlijkheid bij binnenkomst betekent niet automatisch dat zij bereid is midden in de nacht ergens heen te rijden. De geur is dan meestal alweer verdund en weigert iedere vorm van aansprakelijkheid.

Het vreemde is dat iedereen de eerste versie liever lijkt te geloven. Parfum wordt niet nerveus, zoekt geen woorden en hoeft nooit even te gaan zitten omdat het een lange dag heeft gehad. Het presenteert haar als een afgeronde mogelijkheid. Zij komt daarna met details die horen bij daadwerkelijk bestaan.

Vanavond zit er een man bij het raam. Grijs haar, donker jasje, een hand naast een glas water. Hij glimlacht alsof hun ontmoeting al begonnen is. Op de stoel tegenover hem hangt nog een nauwelijks zichtbare aarzeling van haar geur, precies op de plek waar straks haar schouder zal komen.

Ze gaat zitten en besluit niets te herstellen. Geen uitleg over het verkeer, geen verontschuldiging voor de twee minuten waarin een vluchtige samenstelling van bloemige overtuigingen haar vooruit is geweest. Ze legt haar handen op tafel en kijkt hem aan totdat de stilte niet meer naar iets anders verwijst.

U ruikt vertrouwd, zegt hij. Zij knikt. Dat gedeelte van mij is hier vaker op tijd, antwoordt ze, maar over de rest moet ik u nog iets vertellen. Voor het eerst leunt hij naar voren. De ober wacht met inschenken. Langzaam trekt het parfum uit de stoel, langs de lamp, naar een onbelangrijke plaats boven hun hoofden. Daar mag het blijven hangen zolang het wil. Beneden begint zij een zin die nog nergens is aangekomen en waarvoor zij deze keer zelf de verantwoordelijkheid neemt, inclusief alle aarzelingen die onderweg zullen ontstaan.