Labelzorg.

Aan de binnenkant van haar blouse zat een label dat niet tegen wassen kon. Dat was opmerkelijk voor een voorwerp dat zijn hele bestaan aan wasvoorschriften had gewijd. De vrouw merkte het pas toen ze in de wasserette de stof binnenstebuiten keerde. De blouse zelf verkeerde in behoorlijke staat. Er zat een koffievlek bij de zoom en één knoop was vervangen door een exemplaar dat alleen op enige afstand overeenkwam. Maar het label was gekrompen tot een stug hoekje dat haar steeds in de zij prikte. Aan dat hoekje hing een kleiner label met instructies voor het eerste. Daaraan zat weer een kleiner strookje. Zij trok voorzichtig. Er kwam een hele keten tevoorschijn, fijn en wit, als een wortelstelsel dat van uitleg leefde. De wasmachine achter haar draaide met het lage geluid van een apparaat dat niets aan verantwoordelijkheid wilde bespreken. Buiten regende het op geparkeerde fietsen. De vrouw had deze blouse zorgvuldig uitgezocht, ooit, voor een avond waarop zij niet voorzichtig had willen lijken. Nu zat ze op een plastic stoel met een eindeloze verzorgingsregeling op haar knieën.

Ieder volgend label verklaarde hoe het vorige behandeld moest worden, maar bleek zelf van nog kwetsbaarder materiaal. Het eerste verdroeg lauw water, het tweede alleen damp, het derde moest uit de buurt van de gedachte aan vocht worden gehouden. Verderop werd de stof zo dun dat de aanwijzingen waarschijnlijk uitsluitend nog voor het label zelf leesbaar waren. De vrouw bleef trekken. Er moest ergens een laatste instructie zijn die geen nieuwe instructie nodig had. In plaats daarvan groeide de keten over haar knie, langs de stoel en bijna tot aan de afvoer. Een oudere man die een dekbed kwam wassen hield de deur open, zag de witte draad en stapte er zonder vragen overheen. Dat was de eerste bruikbare vorm van zorg die de hele constructie die avond had ontvangen. Zij glimlachte kort en begon de labels op te rollen. De keten leek langer te worden zodra ze probeerde haar netjes te bewaren. Het systeem beloonde nauwgezetheid met meer werk. Er was bovendien nog steeds niets gedaan aan de koffievlek. De blouse waarvoor al die voorschriften oorspronkelijk waren bedoeld lag terzijde, verlaten door een aandacht die steeds verder in haar eigen voorwaarden was afgedaald.

De vrouw nam geen schaar. Ze wilde het label niet afknippen en vervolgens doen alsof het nooit had bestaan. Ze zocht de eerste naad op, maakte het kleine bundeltje los en legde het op een droog schoteltje dat bij de koffieautomaat stond. Daar mocht de keten voorlopig verdergaan zonder aan haar kleding te trekken. Daarna voelde ze aan de stof, bekeek de vlek en waste alleen dat stukje met wat lauw water uit de kraan. Het was een beperkte handeling, zonder sluitende garantie. De koffie liet langzaam los. De kleur bleef. Ze depte de zoom droog met een papieren doekje en trok de blouse over een hanger. In de weerspiegeling van de machinedeur zag ze een losse draad bij haar schouder. Die kon thuis wel. Het labelbundeltje lag nog op het schoteltje, steeds fijner naar binnen gevouwen, alsof het voor het eerst iets anders mocht doen dan een volgende verplichting voortbrengen. Ze nam het mee in haar jaszak. De blouse ging over haar arm. Buiten was het nog nat, maar onder het afdak kon ze even blijven staan zonder dat er ergens een instructie bijkwam.