Bananen.

Mara stond stil aan de rand van het witte veld, terwijl haar adem kleine wolkjes vormde in de ijle lucht. Ze sloot haar ogen voor een moment en voelde hoe de warmte van haar uitgerekte bananensjaal haar als een geruststellende omhelzing omvatte. De vezels voelden bijna zijdezacht tegen haar huid, ondanks het rubberachtige uiterlijk. De lengte van de sjaal sleepte deels over de sneeuw, maar Mara gaf er niets om. Ze glimlachte terwijl ze een van de uiteinden oppakte en het sierlijk om haar schouders drapeerde. Zo bleef ze in balans en kon ze verder zonder dat ze per ongeluk over haar eigen bescherming struikelde.

Ze genoot van de tegenstelling tussen de vrieskou om haar heen en de lichte zomerkleding die ze droeg: een simpele jurk met bloemenmotief en haar favoriete sandalen. De lucht voelde scherp en fris tegen haar blote armen, maar het contrast was precies wat ze nodig had. Het geheim zat hem in de manier waarop ze de sjaal vastknoopte. Ze had de uiteinden om haar middel geslagen en een speelse strik gemaakt die zowel haar taille accentueerde als de bananensjaal verhief tot een accessoire van praktische elegantie.

De bananengeur was subtiel aanwezig—niet overweldigend, maar net genoeg om haar aan verre zomerdagen te herinneren. Ze stak haar hand in een lus van de sjaal die ze creatief tot een soort draagzak had geknoopt. Haar notitieboekje, een paar gedroogde rozenblaadjes en een klein flesje water zaten er moeiteloos in. De lange slierten van de sjaal waren al lang niet meer alleen een kledingstuk; het was een deel van haar geworden, als een verlengstuk van haar eigen emoties.

Mara liet haar vingers langs de knoop glijden en dacht aan hoe ze die ochtend nog bloemenbroches aan de stof had geprikt om de bruine plekken die zich soms vormden te verdoezelen. De kleuren gaven haar een bijna etherische uitstraling tegen het witte landschap. Het voelde alsof ze een kunstwerk was, een beweeglijk schilderij dat zich niets aantrok van de regels van het seizoen.

Toen ze verder liep, voelde ze de zachtheid van de sjaal tegen haar hals en schouders. De warmte was constant en intens, alsof ze een stukje zon met zich mee droeg. Ieder stapje in de sneeuw was licht en vrij—zo vrij als alleen iemand kan zijn die zijn eigen zomer in een koude wereld meeneemt. Ze zou kunnen dansen, dacht ze, want zelfs de koude aarde had geen greep op haar voeten, zo luchtig en vrij voelde ze zich.