Uitbarsting.

De vulkaan barstte in volle kracht uit. De lucht boven de krater was gevuld met een zwerm van papieren vliegtuigjes die in spiralen en golven omhoog werden geslingerd. Het leek alsof de berg zelf verhalen en geheimen de wereld in stuurde, elk vliegtuigje een boodschap die gevangen wilde worden. De mensen stonden al klaar op de hellingen, netten hoog in de lucht, manden opengeklapt, alsof ze vis vingen in een onzichtbare oceaan.

Aan de rand van de uitbarsting wierp een vrouw haar net omhoog op het perfecte moment. De opstijgende wind vulde het doek, en met één beweging ving ze een stroom van vliegtuigjes die als een school vogels in haar richting waren gedreven. Verderop liepen kinderen met open armen door het dal, achter de duikelende vliegtuigjes aan, alsof ze een dans uitvoerden. Eén jongen draaide zich plots om en ving een sierlijk zwart vliegtuigje dat een scherpe duikvlucht maakte vlak voor zijn voeten. Zijn ogen glinsterden terwijl hij het openvouwde en een eenvoudige tekening van een vulkaan zag, alsof de berg hem een persoonlijke groet stuurde.

Tussen de bomen aan de rand van het landschap hadden de strategen hun posities ingenomen. Ze hadden grote lappen stof tussen de takken gespannen, die als sluierachtige vallen de vliegtuigjes opvingen zodra ze over de bomen dreven. Een man in een versleten jas stond stil en liet de vliegtuigjes om zich heen dwarrelen terwijl hij er zonder haast één van de lucht plukte, zijn vingers voorzichtig en geduldig. Hij keek omhoog naar de voortdurende regen van papier en glimlachte, alsof hij begreep dat het niet ging om kwantiteit, maar om dat ene perfecte moment.

De vulkaan bleef vliegtuigjes uitstoten, duizenden tegelijk, als een ademhaling die nooit eindigde. Vlagen van kleur, zorgvuldig gevouwen vleugels die op de wind meespeelden, terwijl de silhouetten van de mensen zich aftekenden tegen de ondergaande zon. Het ritselen van papier vulde de lucht, net als het gelach van mensen die zichzelf verloren in de vreugde van de vangst. De wereld leek een uur lang vergeten dat vulkanen iets anders konden betekenen. Deze berg spuwde dromen, en de mensheid ving ze, met open armen.