Mara stond stil aan de rand van het witte veld, terwijl haar adem kleine wolkjes vormde in de ijle lucht. Ze sloot haar ogen voor een moment en voelde hoe de warmte van haar uitgerekte bananensjaal haar als een geruststellende omhelzing omvatte. De vezels voelden bijna zijdezacht tegen haar huid, ondanks het rubberachtige uiterlijk. De lengte van de sjaal sleepte deels over de sneeuw, maar Mara gaf er niets om. Ze glimlachte terwijl ze een van de uiteinden oppakte en het sierlijk om haar schouders drapeerde. Zo bleef ze in balans en kon ze verder zonder dat ze per ongeluk over haar eigen bescherming struikelde.