Op maandag gingen Rubens duimen naast de andere vingers staan. Tegenover de rest wilden ze niet meer. Tandenpoetsen duurde twintig minuten. Een kennis sprak over een evolutionaire terugval, maar kon niet uitleggen hoe Ruben zijn broek moest dichtmaken. Op kantoor kreeg hij een presentatie over wendbaarheid. De afstandsbediening gleed uit zijn hand. Zijn buurvrouw hielp grotere grepen op de keukenkasten schroeven. Ze noemde het geen overwinning. Na drie weken werkte zijn linkerduim weer mee. De rechter bleef bij zijn besluit. Ruben hield de nieuwe grepen en de matjes onder zijn kommen. Met links opende hij een fles, met rechts schonk hij in. Waarom zou alles terug moeten naar de oorspronkelijke stand?