Op maandag stonden zijn duimen naast de andere vingers, alsof ze na jaren afzondering weer bij de groep wilden horen. Ruben merkte het toen hij zijn tandenborstel oppakte. Hij kon hem wel tegen zijn handpalm drukken, maar de vertrouwde klem bleef uit. De duimen zagen er verder gewoon uit. Ze hadden dezelfde nagels, dezelfde kleine littekens en dezelfde neiging om het eerst koud te worden. Alleen tegenover de rest van de hand gaan staan, daar begonnen ze niet meer aan. Hij duwde een duim voorzichtig naar buiten. Zodra hij losliet, schoof die weer terug. Er zat niets dramatisch aan; het leek vooral een principiële wijziging van de werkhouding. Na twintig minuten had hij zijn tanden gepoetst en een bericht aan zijn werkgever getypt waarin vier letters te vaak voorkwamen.
Een kennis met belangstelling voor de menselijke evolutie noemde het een terugval. Ruben vroeg naar wat. Daar kwam een uitvoerig antwoord op over gereedschap, beschaving en de bijzondere positie van de duim, maar geen bruikbare aanwijzing voor het dichtmaken van zijn broek. Het woord terugval beviel hem niet. Zijn handen waren nergens heen gereisd; ze bevonden zich nog altijd aan het einde van dezelfde armen. Op kantoor kreeg hij een presentatie te zien over wendbaarheid, waarvan hij de afstandsbediening niet kon vasthouden. Een collega opende zijn fles water zonder er iets bij te zeggen. Dat was de eerste handeling die werkelijk hielp. Die avond schreef Ruben een lijstje van alle voorwerpen die blijkbaar al jaren een afspraak met zijn duimen hadden. Het lijstje werd zo lang dat hij moest stoppen omdat de pen uit zijn hand gleed.
De volgende dagen richtte hij zijn keuken anders in. Hij zette potten in een houten klem, schoof antislipmatjes onder kommen en verving een kleine draaiknop door een grotere hendel. Zijn buurvrouw kwam helpen met schroeven. Ze noemde het geen overwinning en ook geen inspirerend proces, wat Ruben aangenaam vond. Bij de derde kast vroeg ze of hij misschien gewoon kwaad was. Hij zei dat hij vooral genoeg had van voorwerpen die maar op één soort hand rekenden. Samen bleven ze even voor de kast staan. De kast voelde zich niet aangesproken, maar kreeg wel een andere greep. Later at hij brood van een bord dat niet meer wegschoof. De aanpassingen maakten niet alles makkelijk; sleutels, knopen en muntgeld bleven een dagelijks gepruts. Wel hoefde hij minder vaak te doen alsof onhandigheid een persoonlijke tekortkoming was.
Na drie weken begon zijn linkerduim opeens weer mee te werken. Het gebeurde zonder aankondiging, toen hij een lege envelop van de vloer pakte. De rechter bleef bij zijn besluit. Daardoor ontstond geen fraai herstelverhaal maar een ongelijk huishouden van twee handen die verschillende mogelijkheden hadden. Ruben hield de nieuwe grepen en matjes. De kennis vroeg of hij de ervaring nu als een verrijking zag. Ruben zei dat hij hem vooral als drie weken zag. Daarna draaide hij met links de dop van een fles en schoof die naar rechts om in te schenken. Het ging langzaam genoeg om op te vallen en gewoon genoeg om er geen bijeenkomst aan te wijden. Op zijn lijst van voorwerpen zette hij onderaan een extra regel: niet alles hoeft terug naar de oorspronkelijke stand. Hij bedoelde in de eerste plaats de kast, maar liet de zin verder open.


Geef een antwoord