Op de snelweg, waar normaal alleen het geluid van razende auto's en het monotone ritme van banden op asfalt de boventoon voeren, ligt nu, haast ongemerkt, een rechthoekig stuk kunstgras, zo groen dat het haast een bespotting lijkt van de dorre bermen die het omringen. De auto's die langsrazen, sommige met een lichte vertraging in hun snelheid alsof hun bestuurders even twijfelen, rijden er kalm en zonder veel omhaal omheen, alsof dit kunstmatige eilandje niets meer is dan een onschuldige verstoring in het vloeiende asfalt van hun reis. Geen toeteren, geen remmen, enkel een zwijgende acceptatie dat hier, midden op de snelweg, het onverklaarbare kan gebeuren.