Er is een geruststellende gedachte die ons allemaal verbindt: misschien bestaat helemaal niets. Niet jij. Niet ik. Niet dit essay. Het universum zelf? Hoogstwaarschijnlijk een foute export van een mislukt simulatieproject, ergens draaiend op een oververhitte quantumserver in de kelder van een verveelde superintelligentie. In dit essay, dat zich qua bestaansniveau ergens tussen een hallucinatie en een PowerPoint-presentatie bevindt, ontkennen we de werkelijkheid zoals een kat de zwaartekracht ontkent: met flair en volstrekte desinteresse.