Mijn NiemandsLand

…of ben je niet in het hotel en heel ergens anders, op een plek waar de vloeren ademhalen en de trappen af en toe besluiten zichzelf te verplaatsen? De kamerdeur waar je net door liep bestaat misschien niet meer; ze heeft zich teruggetrokken in een muur en bloeit nu als een kastanjebruine bloem, geurend naar herinneringen van andere mensen. Je loopt verder, maar het tapijt onder je voeten verandert in een droge rivierbedding vol postzegels en vergeten verjaardagen. De lamp aan het plafond knippert in morsecode: “blijf niet te lang, de kamer raakt gehecht.” Iemand — of iets — ademt in het behang. Niet eng, gewoon praktisch. Een kamer moet nu eenmaal weten wie je bent, zodat ze zich kan aanpassen aan je dromen, je angsten, je lichaamsgeur in juni. Er hangt een klok aan de muur, maar de wijzers zijn vervangen door twee uitgestrekte vingers die wijzen naar de plek waar je vroeger dacht dat je was. De tijd daar is gestold, als jam op een servet in een ontbijtzaal die misschien een ziekenhuis is, of een gevangenis, of de binnenkant van je schedel als je droomt over koffers die zichzelf in- en uitpakken.

Elke ochtend wakker worden is een klein wonder op zich. Terwijl we langzaam uit onze slaap ontwaken, worden we weer bewust van de wereld om ons heen – een wereld waarin natuurwetten voortdurend actief zijn en ons hele bestaan ondersteunen. Hoewel we vaak aan deze wetten voorbijgaan, kunnen ze een verrassend solide startpunt vormen om met een frisse blik aan de dag te beginnen. Stel je voor dat je elke ochtend even de tijd neemt om de natuurwetten te “testen” vanuit het comfort van je eigen bed. Zo’n eenvoudige routine kan niet alleen een leuke start zijn, maar ook een manier om je brein in de juiste stand te zetten en een basisgevoel van zekerheid en stabiliteit te ervaren. Door elke wet kort te doorlopen, versterk je het idee dat de natuur voorspelbaar en betrouwbaar is. Zelfs de meest fundamentele krachten zijn er altijd, klaar om ons te begeleiden door elke nieuwe dag.

Het is een doordeweekse middag, zo’n middag waarop het leven een beetje stilstaat, de tijd zich uitrekt als een dromerige sluier over het park, waar de bomen loom hun takken strekken naar een vergeefse hemel. En daar, bijna onopgemerkt, zweeft een rood vierkant, net boven het gras, alsof het altijd al daar is geweest, als een geometrische geheimzinnigheid, roerloos, maar toch vol van een stille energie, een raadsel dat wacht om ontrafeld te worden, onzichtbare draden spinnend naar de toevallige voorbijgangers die hun wandelingen onderbroken zien door dit absurde schouwspel. En toch, wat misschien het meest merkwaardige is, zijn niet de mensen die voorbijkomen, zich even verwonderd achter het oor krabben en dan verder lopen, alsof het niets meer is dan een tijdelijke optische illusie, een flikkering van het zonlicht in hun ogen. Nee, het is de groep bejaarden, met rollators, kromme ruggen en grijze haren, die langzaam maar vastberaden hun weg zoeken naar dit rode, zwevende object. Ze naderen het met een ernst die doet vermoeden dat ze iets begrijpen wat de rest van ons niet ziet, alsof ze een innerlijke roeping volgen, een fluistering die alleen voor hen bestemd is, een uitnodiging tot een soort transcendentale verlossing.

Label: langzaam

Ergens Anders.

Natuurwetten.

Rood Vierkant.