Marleens kieuwen werkten alleen tijdens stiltes in vergaderingen. Zodra iemand het zwijgen uitlegde als instemming, klapten ze dicht. Personeelszaken richtte een werkgroep op. De voorzitter telde hardop af, vroeg halverwege hoe de stilte beviel en gaf achteraf een toelichting. Haar halsplooien bewogen niet. Op vrijdag bleef ze na het overleg zitten. De schoonmaker schoof stoelen over het linoleum. Een emmer tikte tegen de deur. Toch gingen de kieuwen open. Niemand had het moment alvast een bestemming gegeven. Maandag schreef ze zich uit bij de werkgroep. Daar kwam geen antwoord op. Dat hielp onmiddellijk. Hadden haar kieuwen ooit werkelijk stilte nodig gehad?