Binnenlucht.

De stad beweegt vandaag van rechts naar links. Gisteren deed zij dat andersom. Ik houd haar nauwkeurig in het oog, hoewel het mij moeite kost te bepalen welk deel van mij daarvoor verantwoordelijk is. Aan mijn binnenkant staat een afdruk van een voorhoofd. Aan de buitenkant liggen strepen regen die nooit recht naar beneden gaan. Tussen die twee bewijsstukken ben ik helder. Achter mij zegt iemand dat wij hoger moeten. De stad gehoorzaamt door kleiner te worden. Ik vind het prettig dat er tenminste één plaats bestaat waar de verhoudingen zonder vergadering worden geregeld. De zware slagen boven mij tel ik niet meer. Ze komen ook wanneer ik niet kijk en hebben dus vermoedelijk een andere functie. Soms beslaat mijn binnenkant. Dan verdwijnt een hele wijk en veegt een mouw haar terug.

Boven het plein begint het beton te draaien. Een rond congresgebouw schroeft zich langzaam uit de grond, met zijn trappen als platte schijven eronder. De torenflats ernaast buigen naar mijn omtrek en krijgen dezelfde afgeronde hoeken. Ik zie hoe zij proberen binnen mij te passen. Dat is ontroerend, maar ook onpraktisch: een ziekenhuis wordt zo smal dat zijn gangen door elkaar heen moeten. De bewoners staan op balkons die mijn kromming volgen. Hun gezichten blijven kleiner dan de opgedroogde regendruppel vlak voor hen. Ik kan die druppel niet verplaatsen. Daardoor lijkt het alsof één man voortdurend een helder hoofd heeft waarin de rest van de stad ondersteboven te zien is. Hij zwaait. Ik besluit dat hij mij bedankt voor het uitzicht en schaam mij direct voor het gemak waarmee ik zijn arm heb uitgelegd.

Een kras in mijn onderhoek groeit uit tot een ravijn. Het plein loopt erin leeg. Trappenhuizen vloeien door het ravijn, veranderen in ribbels en verschijnen weer als de huid van een donkerrode stoel achter mij. Binnen en buiten wisselen van materiaal. De stoel kijkt uit over zijn eigen bekleding; beneden hangen mensen gordijnen voor stukken lucht waarin onze adem zichtbaar wordt. Ik probeer de doorgang te sluiten door minder helder te zijn. Dat lukt wanneer de warme huid opnieuw tegen mij komt. Een waas trekt over de stad. Het congresgebouw verdwijnt, maar iemand blijft roepen dat wij afstand moeten houden. Blijkbaar bestaan gebouwen ook zonder dat ik ze lever. De ontdekking stelt mij teleur op een manier die ik liever bezorgdheid zou noemen. Ik dacht dat ik alles binnen mijn rand beschermde. Nu blijkt mijn rand vooral de plaats waar mijn kennis ophoudt.

We dalen. Ik merk het aan de groeiende kiezelstenen en aan de voorhoofdsafdruk die langzaam afkoelt. De slagen worden minder nadrukkelijk. Een man loopt langs mijn buitenkant en ziet in mij alleen zijn eigen jas. Ik wil hem de stad laten zien die nog als een dunne kromming in mijn oppervlak hangt, maar hij veegt met zijn duim een vlek weg. Daarna sluit hij een deur die ik niet kan volgen. Er blijft een klein stukje hemel in mij staan. Geen monument, geen overzicht, alleen het grijs tussen twee gebouwen die verdergaan buiten mijn bereik. Ik zou kunnen beweren dat juist dit onzichtbare vervolg mij belangrijk maakt. In plaats daarvan laat ik de gedachte onvoltooid. ‘Daar zit nog iemand,’ zegt een kind dat voorbijloopt. Het wijst naar de afdruk aan mijn binnenkant. Voor eenmaal houd ik iets vast waarvan ik niet hoef te weten wie het is.

Leave a Reply

Proudly powered by WordPress

Up ↑

en_USEnglish