Binnenlucht.

De stad buigt naar mijn afgeronde hoeken. Een congresgebouw schroeft zich uit de grond; een ziekenhuis wordt smaller om binnen mijn rand te passen. Wanneer een voorhoofd mijn binnenkant laat beslaan, verdwijnt alles. Toch hoor ik iemand waarschuwen dat wij afstand moeten houden. De gebouwen bestaan kennelijk ook wanneer ik ze niet kan zien. Na het dalen blijft alleen een stukje grijze lucht in mij staan. Een kind wijst naar de afgekoelde afdruk aan mijn binnenkant. 'Daar zit nog iemand.' Ik houd die vlek vast zonder te weten wie er ontbreekt.

Proudly powered by WordPress

Up ↑

en_USEnglish