Er lag één croissant tussen hen in. Allebei zeiden ze dat de ander hem mocht hebben. Bij iedere teruggetrokken hand werd het bord zwaarder. Een kruimel kwam los en bleef hangen. Even later cirkelde er een hele baan bladerdeeg boven de tafel. De ober hield afstand. Ze stelde voor te delen. Voor het eerst bewogen hun handen tegelijk naar voren. De korst brak. Hij hield zijn hand onder de hare om kruimels op te vangen, wat uitsluitend praktisch bedoeld kon zijn. Boven hun vingers begon één kruimel een achtje te vliegen, van haar helft naar de zijne. Ze hadden het ontbijt verdeeld. Waarom was de aantrekkingskracht daar niet eenvoudiger van geworden?