Dagboek.

Dagboek van een Lichtgolf – 3 juli

06:42 – Ik verliet de zon, zoals altijd. Geforceerd. Geen keuze. Geen afscheid. Alleen pure elektromagnetische projectie. Weerkaatst, gebroken, verstrooid, zoals mijn moraal. Ik begon mijn reis richting een dof raam op het zuiden, vol vingerafdrukken en de geur van vorige bewoners.

08:19 – Ik nader het glas. Mijn frequentie is stabiel. Mijn snelheid: 299.792.458 meter per seconde, zoals elke dag. Want alles moet constant zijn behalve mijn gemoedstoestand.

08:21 – De buurvrouw. Ze zit er weer. In die vale badjas. Ochtendkoffie, ogen leeg, net als gisteren, net als morgen. Mijn pad is helder, onaangetast. Geen wolken. Geen jaloezieën. Alleen ik, het glas, en haar depressieve ochtendroutine.

08:23 – En toen… ze niest.

Een kleine, triviale explosie van lucht en slijm. Een aerodynamische misdaad tegen de stilte. Mijn golfpatroon wordt abrupt verstoord. Niet door een tsunami. Niet door een supernova. Maar door een nies van een vrouw die vergeten is dat het leven meer is dan oploskoffie en reality-tv.

08:24 – Mijn faseverschuiving is onmiskenbaar. Mijn brekingsindex verandert lichtjes door de minuscule temperatuursverandering en waterdampverplaatsing. Ik word anders. Een tikje blauwer. Een zweem tragischer. Niemand merkt het. Niemand voelt het.

08:26 – Ik bots tegen het glas. De transmissie is onvermijdelijk. Een fractie van mij reflecteert. De rest glijdt door het raam, door jaren van ongewassen oppervlakte, naar binnen, naar haar. Mijn fotonen raken haar huid. Ze merkt me niet. Ze krabt aan haar kin.

09:03 – Ik ben volledig geabsorbeerd. Gedwongen opgenomen in de textuur van haar ochtendjas. Versmolten met katoenvezels die al te veel wasbeurten hebben overleefd. Mijn bestaan eindigt daar. Geen applaus. Geen begrafenis.

Reflectie: Is dit mijn lot? Om elke ochtend opnieuw te reizen, alleen maar om gedempt te worden door de tragiek van menselijke sleur? Waarom niet gespiegeld worden in een diamant? Waarom niet gebroken in een regendruppel boven de oceaan?

Maar nee. Ik krijg niesvocht, schaduw, en een vrouw die vergeten is hoe het is om te lachen met haar ogen.

Einde transmissie.