Dagboek van een Lichtgolf – 3 juli 06:42 – Ik verliet de zon, zoals altijd. Geforceerd. Geen keuze. Geen afscheid. Alleen pure elektromagnetische projectie. Weerkaatst, gebroken, verstrooid, zoals mijn moraal. Ik begon mijn reis richting een dof raam op het zuiden, vol vingerafdrukken en de geur van vorige bewoners. 08:19 – Ik nader het glas. Mijn frequentie is stabiel. Mijn snelheid: 299.792.458 meter per seconde, zoals elke dag. Want alles moet constant zijn behalve mijn gemoedstoestand. 08:21 – De buurvrouw. Ze zit er weer. In die vale badjas. Ochtendkoffie, ogen leeg, net als gisteren, net als morgen. Mijn pad is helder, onaangetast. Geen wolken. Geen jaloezieën. Alleen ik, het glas, en haar depressieve ochtendroutine. 08:23 – En toen... ze niest. Een kleine, triviale explosie van lucht en slijm. Een aerodynamische misdaad tegen de stilte. Mijn golfpatroon wordt abrupt verstoord. Niet door een tsunami. Niet door een supernova. Maar door een nies van een vrouw die vergeten is dat het leven meer is dan oploskoffie en reality-tv.