Kaasblokje.

De borrelplank met kaasblokjes. Een fenomeen dat diep geworteld lijkt in onze eetcultuur, alsof het altijd al zo is geweest. Maar laten we eerlijk zijn: dit is niet meer dan een hersenspinsel. Een verzinsel dat zo vaak is herhaald, dat we er massaal in zijn gaan geloven. Want als je er logisch over nadenkt: waarom zouden we kaas in strakke blokjes snijden en op een houten plank presenteren, om het vervolgens met een prikkertje weer op te rapen?

Een Zijtak in de Evolutie

De mensheid heeft in haar evolutionaire reis talloze zijpaden verkend, waarvan sommige nuttig bleken (zoals vuur en gereedschap) en andere louter dienden ter vermaak en sociale cohesie. De borrelplank behoort onmiskenbaar tot die laatste categorie.

Onze vroege voorouders aten kaas waarschijnlijk gewoon met hun handen, zonder er geometrische vormen aan te geven. Maar ergens in de loop van de geschiedenis is de behoefte ontstaan om voedsel niet alleen te consumeren, maar ook te ‘cureren’, te presenteren en te verheffen tot iets groters dan zichzelf. Zo ontstond de borrelplank: een podium voor hapjes, een stilleven van culinaire orde.

En de kaasblokjes? Die zijn niet meer dan een overgeorganiseerde vorm van voedsel, een product van de menselijke neiging om patronen en symmetrie te creëren waar dat niet nodig is. Een lichtelijke wishful thinking die suggereert dat kaas beter smaakt als het in blokjes ligt dan wanneer het in willekeurige stukken wordt gebroken.

Een Collectieve Hallucinatie

De borrelplank en de kaasblokjes zijn dus geen natuurwetten, maar een collectief geaccepteerde illusie. We hebben onszelf wijsgemaakt dat dit de ultieme manier is om kaas te serveren. Maar stel je voor dat een buitenaardse beschaving onze planeet bezoekt en ziet hoe wij, met uiterste precisie, kaasblokjes schikken om ze daarna met een prikkertje weer te pakken. Ze zouden zich ongetwijfeld afvragen: waarom?

Het antwoord is simpel: omdat we het bedacht hebben en erin zijn gaan geloven. Zoals we geloven in tradities, etiquette en tafelmanieren. Kaasblokjes zijn niet logisch of noodzakelijk – ze zijn een idee, een sociale constructie die zich via borrels en feestjes door de menselijke beschaving heeft verspreid.

Wishful Thinking in Optima Forma

Maar laten we eerlijk zijn: dat maakt het niet minder leuk. Zijtakken in de evolutie zijn niet alleen essentieel, ze zijn vaak ook de meest plezierige. Net zoals kunst, muziek en theater geen evolutionaire noodzaak zijn, maar wel het leven mooier maken, geldt hetzelfde voor kaasblokjes op een borrelplank.

Dus de volgende keer dat je een blokje kaas opprikt en in je mond stopt, weet dan: je neemt deel aan een klein, charmant zelfbedrog. Een hersenspinsel van de mensheid, een wishful thinking die zo overtuigend is dat niemand eraan twijfelt. En misschien is dat wel het mooiste van alles.