Je hand glijdt langs de muur, een zoekende beweging in het zwart. Het lichtknopje moet hier zijn, toch? Dat was altijd zo. Of was dat ergens anders? De muur voelt koud en glad, onpersoonlijk bijna, alsof het niet echt een muur is, maar een idee van een muur—iets wat er hoort te zijn, maar tegelijkertijd in twijfel wordt getrokken. Je vingers blijven zoeken, tastend, schrapend, maar het licht blijft uit.
Het is pas later, wanneer je naar adem hapt in een stilte die je niet begrijpt, dat je beseft dat er iets mis is. De deur, waar is de deur eigenlijk? Je draait je om, of althans, je denkt dat je je omdraait, want de ruimte om je heen biedt geen aanknopingspunten. Geen geluid, geen contouren, geen hints van waar iets begint of eindigt. Het is alsof je verloren bent in een leegte die je zelf hebt opgeroepen, een zwart gat waarin elke zekerheid verdwijnt.
Het voelt als die vriendschap die je ooit had, maar die stilletjes is vervlogen. Geen ruzie, geen afsluiting, alleen de vage herinnering aan waar die ooit stond. Je probeert het terug te halen, probeert het aan te raken, maar het is alsof je hand door de muur heen glijdt. Of die keer dat je in de supermarkt stond en ineens niet meer wist waarom je daar was, omringd door rijen met betekenisloze verpakkingen die niets zeiden over wat je echt nodig had.
Je herinnert je hoe vaak je dacht de deur te kennen, een uitweg, een plek waar je iets kon openen en een andere wereld zou vinden. Zoals een reclame die je belooft dat geluk slechts één klik verwijderd is. Maar wanneer je dat spel speelt, die aankoop doet, het moment grijpt, merk je dat het geen lichtknopje was, geen deur. Alleen een spiegel die je even aanraakt, alleen om je eigen lege blik terug te zien.
Het is hetzelfde gevoel als wanneer je ’s ochtends wakker wordt en je agenda openklapt, maar niet weet waar je moet beginnen. Uitstelgedrag, dat vreemde beest, voelt soms als het zoeken naar een deur die je toch niet zult vinden. Je weet dat je moet bewegen, iets moet doen, maar je blijft hangen, je hand op de muur, wachtend op een klik die niet komt. En terwijl je wacht, glijdt de tijd weg, ongrijpbaar.
Misschien is de deur gewoon verdwenen, net zoals de sterren ooit verdwenen in de verlichte steden. Je ziet ze niet meer, maar je weet dat ze er ergens moeten zijn. Of niet? Het is moeilijk te zeggen in een wereld waar zelfs een leeg pak melk in de koelkast je doet twijfelen aan je grip op de realiteit. Je opent de koelkastdeur, je kijkt, en alles wat je ziet is wat er niet is.
De dood heeft eenzelfde soort onbegrijpelijkheid. Het is niet een deur die je opent, maar een waarvan je weet dat je er uiteindelijk doorheen moet, zelfs als je niet weet waar hij is. Net als het vacuüm in het heelal: het is overal en nergens, het lijkt onmetelijk, maar het is de rand van alles wat we kennen. Een plek zonder lichtknopjes, zonder muren, zonder deuren—alleen een uitgestrekte leegte die ons doet nadenken over wat we achterlaten.
En dan zijn er de kleine momenten, zoals die lekke fietsband op een regenachtige ochtend, die je plotseling stilzet in het midden van je routine. Of het moment dat je beseft dat je al maanden dezelfde muziek luistert, omdat je te moe bent om iets nieuws te zoeken. Het zijn de barsten in het alledaagse, de plekken waar het licht zou moeten doorbreken, maar waar je alleen maar meer duisternis vindt.
Misschien is er nooit een deur geweest. Misschien is de muur slechts een grens, een plek waar je moet stoppen met zoeken en moet leren accepteren dat sommige ruimtes geen uitgang hebben. Of misschien moet je ophouden met zoeken naar de deur en beginnen met het voelen van de ruimte zelf, het omarmen van wat er is, zelfs als het niets is.
Je hand stopt met zoeken. De muur is koud, het licht blijft uit, maar in de stilte hoor je iets nieuws. Het is geen klik, geen deur die opengaat, maar iets zachters, iets wat lijkt op berusting. Misschien is dit genoeg. Misschien is de leegte niet iets wat je moet overwinnen, maar een plek waar je moet leren te bestaan.
Nederlands 
English
Geef een reactie