Er zweefde een stoel. Een doodgewone, houten stoel. Niet met vleugels of touwen, geen trucage. Een stoel, ergens halverwege lucht en logica, boven een zebrapad. En toch liep ik door. Wat had ik moeten doen? Stoppen? Mijn hoofd in de nek gooien, wijzen, roepen, mensen alarmeren? Foto’s maken, liken, posten, hashtaggen? Nee. Ik koos voor iets anders: ontkenning. Een daad op zich. Elegant in zijn eenvoud. Geroemd in zijn afwezigheid.