Er zijn momenten in het leven die men liever vermijdt, zoals ongewassen tupperware of de geur van natte sokken. Twee van deze verschrikkingen zijn het maandag-ochtendgevoel en het vinden van een dood vogeltje in de dakgoot. Ze verschillen chemisch, emotioneel, filosofisch, en qua algemene sfeer op een manier die een subtiele, zij het absurde, vergelijking waard is. Het maandag-ochtendgevoel is een intern fenomeen, een chemische cocktail van cortisoneschommelingen, verlaagde dopamineactiviteit en een overdaad aan cafeïne die tegen beter weten in door het systeem wordt gejaagd. Het lichaam ontwaakt uit het weekend – een tijdelijke illusie van vrijheid – en wordt geconfronteerd met een existentiële kater. Er is een significante stijging in het stresshormoon cortisol bij het ontwaken, vooral op maandagen, wat leidt tot een verhoogd gevoel van malaise. Tegelijkertijd is serotonine nog aan het bijslapen, waardoor de motivatie zich verschuilt achter een psychologische bank. Het dode vogeltje, daarentegen, is een extern fenomeen. Geen innerlijke crisis, maar een ontbinding in volle gang. Biochemisch gezien is het een theater van afbraakreacties. Enzymen breken celstructuren af in een proces genaamd autolyse, bacteriën nemen het over en zetten organisch materiaal om in ammoniak, methaan en andere geurige liefdesbrieven aan de neus. Er ontstaan verbindingen als cadaverine en putrescine – aromatische poëzie voor de ingewijde – die de geur van dood z’n iconische karakter geven.