De Leegte – Een Vierde Notitie- Je bent te laat opgestaan. Geen moment gehad om te bedenken hoe de ochtend had moeten verlopen, geen ruimte om iets recht te zetten wat gisteren is blijven liggen. Je hebt de koffie meegegrist van het aanrecht, meer een symbool van controle dan een daadwerkelijke behoefte. Het is te koud om echt warm te worden, te slap om echt te wekken. In de auto wacht de beker in de houder, onaangeraakt, zoals zoveel dingen in je leven blijven wachten. De straten trekken zich onverschillig terug achter de voorruit. Alles beweegt, maar jij niet. Of toch, je beweegt wel, maar zonder richting, zonder gevoel van bestemming. In de zijspiegels verdwijnen de plekken waar je net nog was, als herinneringen die zichzelf wissen voordat ze betekenis krijgen. Sommige dagen beginnen met een misser die de rest dicteert, een vals startschot waarna je alleen nog maar kunt rennen zonder echt vooruit te komen. Dit is zo’n dag. Te laat, te snel, te afwezig. De afspraken van vandaag lijken abstract, losse woorden in je agenda zonder dat ze landen in je gedachten. En ergens, als een vage ruis op de achtergrond, sluimert dat besef dat je alweer iemand bent vergeten te antwoorden. Een vriendschap die langzaam oplost in een reeks onbeantwoorde berichten. De grens tussen te druk en te afstandelijk is flinterdun, maar je hebt geen tijd om dat nu te voelen. De auto trilt onder je, asfalt strekt zich uit als een monotone rivier, zonder bochten, zonder verrassing. Je zou hier elke dag kunnen rijden zonder dat het verschil maakt. Alsof de route niet een weg is, maar een patroon dat zichzelf steeds opnieuw herhaalt. De radio speelt iets, reclame waarschijnlijk. De zoveelste belofte dat iets je leven beter zal maken als je maar klikt, koopt, gelooft. Je schakelt het uit. Dan een schok. Een verkeersdrempel die je niet zag—of niet wilde zien.