De roze citruspers, dat triviale keukenvoorwerp, vormgegeven in een kleur die wellicht meer verwijst naar marketing dan naar functie, geurt nog na van pulp en zurigheid—een mechanisch altaar waarop sinaasappels, grapefruit en zelfs de occasionele limoen hun interne essentie afstaan onder druk van menselijke hand, terwijl hun vezels en zuren zich over de randen storten als een zuurbad dat langzaam het plastic aantast—en hier, juist hier, begint onze dwaaltocht naar een zogenaamd verband, een hypothese van zinnige verbondenheid, met de tragische figuur van een mens, wiens huid op onnatuurlijke wijze bruin gloeit, alsof het leven zelf door een UV-lamp is gestreeld tot het onherroepelijk verdampt, als een vergeten mot in een lichtbak.