Zodra je inziet dat het klassieke verstopwerk van bonbons – de doos achter het meel, de pralines tussen de theezakjes, het fluwelen zakje in de ondiepe bestekla – steeds weer faalt omdat hongerige familieleden niet werkelijk zoeken maar voorspellen (en voorspellen is het hardnekkige neefje van gewoonte), verschijnt de stoutmoedige doch overtuigende strategie van het verbergen in het volle zicht, waar de waarneming, beneveld door toegankelijkheid en verdoofd door routine, afziet van verdenking juist omdat het brein weigert te geloven dat iemand zó schaamteloos zijn schat zou etaleren en tóch behouden, waardoor de paradox ontstaat dat je bezit des te veiliger is naarmate het onbeschaamder geëtaleerd wordt.