Aan mijn armen hangen natte wijken. Onder elke druppel wacht een balkon met een gezin. Wanneer ik mij kleiner probeer te maken, klapt de stationshal dicht en belandt een ziekenhuis in iemands woonkamer. Een commissie noemt mijn gebaar monumentaal. Later worden de wijken van mij afgenomen. Alleen een kind blijft achter. Het maakt een tent tussen mijn benen en valt in slaap. Ik probeer gewoon te blijven staan, zonder te denken dat ik iets groots draag. Na drie minuten noem ik zijn ademhaling het centrum van de nacht. Zelfs in mijn bescheidenheid houd ik graag een plaatsje vrij voor mezelf.