Draagwijdte.

Mijn benen staan verder uit elkaar dan ik verstandig vind. Dat heeft iemand zo besloten, midden in een kamer waar de lucht nergens heen kan. Op mijn armen hangen zware stukken ochtend. Ze druppen op de vloer en vormen daar plattegronden van wijken die pas morgen zullen worden gebouwd. Ik probeer ze gelijkmatig te dragen. Links trekt een ziekenhuis, rechts een rij woonblokken waarvan de ramen nog naar wasmiddel ruiken. Iedereen noemt het belangrijk dat ik stevig sta. Niemand vraagt of ik ergens heen wilde. Dat is vermoedelijk het verschil tussen nodig zijn en in het middelpunt staan, al lopen de twee hier nogal gemakkelijk door elkaar. Wanneer ik een beetje wiebel, gaan in het ziekenhuis de lampen aan. Ik vind dat een ongepaste hoeveelheid antwoord op zo weinig beweging.

Het drogen duurt deze keer langer dan gebruikelijk. De ochtend groeit uit tot verdiepingen, de verdiepingen krijgen gewicht, en tussen mijn dunne armen spannen zich bruggen van nat beton. Aan iedere druppel hangt een balkon met een gezin erop. Ze proberen tegelijk naar binnen te komen. Uit de vloer stijgt een stationshal die zich om mijn linkerknie sluit. Ik hoor de eerste vertrektijden al voordat er rails liggen. Een donkerrode doek aan mijn uiteinde wordt een feestzaal, met één tafel waaraan niemand wil zitten omdat hij te dicht bij mij staat. Dat begrijp ik. Ook ik zou liever een uitzicht hebben dan de oorzaak ervan. Ik houd mijn armen een fractie lager. In de zaal schuiven alle glazen naar dezelfde kant. De gasten prijzen de architect om zijn gedurfde interpretatie van een helling.

Ik besluit ruimte te maken. De gedachte is bescheiden genoeg: als ik mij iets kleiner maak, kunnen anderen beter bij het raam. Mijn knieën buigen naar elkaar. De stationshal klapt als een dossier dicht; treinen liggen ineens naast hun eigen bestemmingen. Het ziekenhuis schuift door een woonblok heen zonder de muren te breken. Een patiënt kan vanuit zijn bed bij iemand de soep proeven. Op de begane grond protesteert een man dat zijn uitzicht nu de binnenkant van een andere middag is. Ik stop onmiddellijk. Men noemt mijn stilstand stabiliteit. Een commissie komt kijken en concludeert dat ik een groot gebaar heb gemaakt. Het is vergeefs om uit te leggen dat ik juist kleiner wilde worden. De leden tikken tegen mijn armen, luisteren naar de holle klank en noteren dat er ruimte voor uitbreiding is. Hun potloden groeien tot torens die mij aan alle kanten omsluiten.

Tegen de nacht zijn de zwaarste stukken droog. Ze worden één voor één van mij afgenomen. De stad vertrekt onder armen, in manden, over schouders; niemand vraagt de commissie toestemming. Ik verwacht opluchting maar voel vooral hoe weinig mijn stand nog voorstelt. Een kind blijft achter en maakt een tent van de laatste lap. Het ligt tussen mijn benen met een zaklamp en vraagt of de lucht ook een plafond heeft. Ik weet het niet. Ik kan dat niet weten vanuit een kamer die mij telkens voor het geheel heeft aangezien. Het licht gaat uit en onder mij begint iemand te slapen. Ik sta tot de ochtend even wijd als eerst. Ditmaal stel ik mij niet voor dat ik een hoofdstad draag. Dat lukt ongeveer drie minuten. Daarna noem ik de rustige ademhaling onder mij het centrum van de nacht, en moet ik zacht lachen om hoe ik toch weer ergens bij wil horen.