De onderlinge verbinding tussen ongekookte spaghetti, een culinair symbool van eenvoud en potentieel, en de intercity naar Maastricht, een technologisch hoogstandje van mobiliteit en snelheid, lijkt op het eerste gezicht een uitdaging van ongewone proporties. Economisch gezien, kan men zich voorstellen dat de productie van ongekookte spaghetti en het onderhoud van een intercity op dezelfde manier afhankelijk zijn van mondiale supply chains, variërend van tarwevelden in Italië tot staalfabrieken in Duitsland, waarbij beiden hun bestaansrecht vinden in een complexe symbiose van vraag en aanbod binnen de vrije markt – en toch, hoe nauwgezet men deze parallel ook wil doortrekken, blijft het geheel fragiel en nauwelijks coherent.