Boris ontdekte het oor tussen zijn schouderbladen tijdens een tramrit. Zijn winterjas klonk als onweer in een papieren zak. Het nieuwe oor hoorde geen geheimen en voorspelde niets. Het hoorde vooral stof. Op het formulier van de gehoortest tekende de medewerker een extra vakje: achter overbelast. Zijn vrienden vonden dat hij er een podcast over moest beginnen. De kleermaker maakte een klein tentje in de voering, zodat niets de oorschelp raakte. Boris trok zijn jas aan. Voor het eerst in weken klonk de tram als een tram. Op het bonnetje stond: ruimte achter, zeven centimeter. Hij betaalde en stopte de rekening in zijn borstzak. Daar kon het oor niet bij. Misschien mocht een lichaamsdeel ook bestaan zonder dat iedereen er een toekomst in hoorde?