Er bestaat een diepgaande, haast transcendentale kunstvorm, een beweging zo primordiaal en toch zo onderschat, dat zij slechts door de ware kenners in haar volledige glorie wordt begrepen en met de juiste gratie ten uitvoer wordt gebracht: het geeuwen, niet zomaar een vluchtige mondopening, niet een gehaaste inademing van een kortstondige vermoeidheid, maar een groots, meeslepend, wijd uitgesponnen en met bravoure uitgevoerde gaap—een gaap die niet slechts functioneel is, maar die zich als een heerser over het moment verheft, die onmiskenbaar aankondigt dat de tijd van verveling en futloze bezigheden abrupt tot een einde dient te komen en dat de enige logische volgende stap het omarmen van de zachte, zalvende armen van de rust is.