Als je ooit het brandende gevoel hebt ervaren van een ongemakkelijke stilte in een groep, of het schrijnende besef dat je in je eentje worstelt met een sociaal falen, weet je hoe diep sociaal ongemak kan snijden. Wat als we zouden erkennen dat juist dat ongemak een katalysator is geweest voor de evolutie van de mensheid? Wat als sociaal ongemak niet alleen een toevallige bijwerking is van complexe sociale structuren, maar de spil waar onze vooruitgang om draait?