De lijn en de cirkel ontmoetten elkaar iedere avond op één punt. Ze waren volmaakt nabij, maar niemand kon er zitten. Het punt had geen oppervlak. Een tafeltje ernaast veroorzaakte ruzie over binnen en buiten; ondertussen werd de thee koud. De vrouw die het had gebracht schoof een papiertje onder de kortste poot. Dat hielp tenminste tegen het wiebelen. Ten slotte werd de lijn een strook stof en de cirkel een houten ring. Hun contact kreeg vezels, splinters en kleine openingen. De vrouw schonk nieuwe thee in. Niemand paste nog precies in de oorspronkelijke tekening, maar iedereen kon blijven. Het ideale raakpunt lag leeg tussen hen in. Hoe nauwkeurig moest een ontmoeting zijn voordat er iemand bij kon zitten?