Stel je een afbeelding voor, niet zomaar een afbeelding, maar een afbeelding die in zijn totaliteit en wezen een soort perfecte leegte is, een leegte die niet alleen het afwezige van elk concreet of abstract onderwerp weerspiegelt, maar ook elke mogelijkheid om een herkenbaar detail, een stip, een vage vorm of zelfs een schaduw van betekenis te vinden, volledig uitsluit. Het is een afbeelding die zo stil is, zo onaangeroerd door enige vorm van creatief ingrijpen, dat het lijkt alsof de ruimte waarin het zich uitstrekt, als men überhaupt van ruimte kan spreken, zich eenvoudigweg weigert om enige visuele informatie te bevatten. Geen lijnen die de aandacht trekken, geen kleuren die prikkelen, geen texturen die enig gevoel van diepte of tastbaarheid suggereren – het is alsof het beeld een dimensie voorbij ons begrip laat zien, een dimensie waarin zelfs de concepten van volheid en leegte zinloos worden, omdat er simpelweg niets is dat deze begrippen zou kunnen ondersteunen of tegenhouden.